Ο μυστηριώδης τηλεφωνικός θάλαμος

Όσο χτιζόταν η οικοδομή η οικογένεια είχε γίνει σκορποχώρι. Εγώ με τον πατέρα μου κοιμόμαστε σε ένα άδειο μαγαζί που είχε μετατραπεί σε δωμάτιο-αποθήκη με δύο κρεβάτια και όλα τα πράγματα, μαζί με τα παιχνίδια μου, στοιβαγμένα σε κούτες. Η μάνα μου με το μωρό, την αδελφή μου, σε ένα μικρό αλλά κανονικό δωμάτιο με κουζίνα που είχε περισσευούμενο στο προσφυγικό η μάνα του Στέλιου του καφετζή. Η γιαγιά Πηνελόπη με τον παππού τον Γιάννη πήγαν να μείνουν μακρια, στο Ικόνιο, σε κανονικό σπίτι που είχε και θάλασσα. Στο δωμάτιο-μαγαζί-αποθήκη είχαν στερεώσει μα καρφιά κουρτίνες για να μη φαινόμαστε από τη τζαμαρία της βιτρίνας, αλλά εγώ ζούσα με την αγωνία πότε θα φύγουν τα καρφιά, θα πέσουν οι κουρτίνες και θα γίνω θέαμα σε όλη τη γειτονιά. Μέχρι το καλοκαίρι όμως είχα ξεχάσει αυτή την αγωνία.

Έξω από το δωμάτιο υπήρχε ο μοναδικός τηλεφωνικός θάλαμος της οδού Κρήνης. Η γειτονιά είχε άλλα δύο τηλέφωνα. Ένα στο καφενείο του Στέλιου και ένα στο ψιλικατζίδικο, αλλά εκεί δε μπορούσες να μιλήσεις με την ησυχία σου γιατί σε άκουγαν όλοι ενώ στον θάλαμο άκουγα μόνο εγώ. Έβγαζα ένα τραπεζάκι, μία καρέκλα, μπογιές μολύβια και τα τετράδια που είχαν περισσέψει από το σχολείο, δήθεν για να γράφω -τι καλό παιδί, τι μελετηρό έλεγαν οι γείτονες- αλλά πιο πολύ το έκανα για να ακούω τι έλεγαν στο τηλέφωνο. Συνήθως μπορούσα να ακούω μόνο όταν μάλωναν και φώναζαν, αλλά όταν είχε πολύ ζέστη άφηναν την πόρτα του θαλάμου ανοικτή και μπορούσα να ακούω περισσότερα. Πιο πολύ τηλεφωνούσαν οι γυναίκες. Μερικές μιλούσαν σιγά, κρατούσαν το τηλέφωνο με τα δύο χέρια και κάποιες φορές μιλούσαν με κλειστά μάτια. Μετά έβαζαν το ακουστικό αργά στη θέση του σα να αποχωρίζονται κάτι αγαπημένο, όπως χαιδεύουμε κάτι που μπορεί να μη ξαναδούμε και έβγαιναν από τον θάλαμο σκεφτικές τόσο που καταλάβαινες ότι μετάνοιωσαν για κάτι που είπαν ή που δεν είπαν και θα ξαναγυρίσουν να πάρουν πάλι τηλέφωνο για να επανορθώσουν. Μερικές γύριζαν. Και κάποιες από αυτές τις δεύτερες φορές έβγαιναν δακρυσμένες…  [...]

Η συνέχεια της ιστορίας και του blog στη διεύθυνση :  mikriforma.wordpress.com

(Χ) Mια σάλπιγκα σε κεσεδάκι

Μία εβδομάδα περίμενα και το μήνυμα δεν ερχόταν. Έφτιαξα την βαλίτσα μου και έφυγα. Πέρασαν τρεις μέρες στο βουνό με βόλτες στη περιοχή γύρω από το καταφύγιο. Το βράδυ της τρίτης ημέρας ήρθε το μήνυμα της Δέσποινας. «Έφυγα από το σπίτι, είμαι στης Ελένης στην Αθήνα». Τα μάζεψα κι έφυγα.

(IX) B ΧΩΡΙΑΚΗ

Στην αρχή νόμιζα ότι το έκανε για πλάκα, μπορεί όμως να μην είχα καμία διάθεση να δεχθώ άλλο ενδεχόμενο. Όταν γίνεται αυτό, και η πιο μικρή πιθανότητα αποκτά ένα μερίδιο πραγματικότητας και σε δύσκολες στιγμές η πιθανότητα είναι πιο φιλική από την βεβαιότητα. Τα τελευταία γεγονότα είχαν μετατρέψει το μυαλό μου σε θερμοκήπιο ενδεχομένων και πιθανοτήτων.

(VIII) SPIN

Αν σπρώξεις τα πράγματα για να τα επιταχύνεις, θα επιβραδυνθείς. Αν τραβήξεις κάτι προς το μέρος σου, θα κινηθείς προς αυτό. Ο τρίτος νόμος του Νεύτωνα είναι αμείλικτος. Το ποιος θα μετακινηθεί περισσότερο εξαρτάται από το ποιος είναι πιο βαρύς, εξ ου πιθανότατα και το «είμαι μάγκας βαρύς κι ασήκωτος». Οι δυνάμεις στη φύση εμφανίζονται σε ζεύγη, είτε γιατί τα προτιμάει η ίδια είτε γιατί το ανθρώπινο μυαλό αρέσκεται ή μετατρέπει την ενστικτώδη ανάγκη του σε ερμηνευτικό νόμο.

(VII) Η κοσμολογία της Μαιρούλας

-Λοιπόν δάσκαλε άκου πως έχουν τα πράγματα. Θέλει γυναικεία φαντασία το πράγμα. Και η γυναικεία φαντασία χαρακτηρίζεται από τάξη, ενώ η δική σας από αταξία. Μη το κουράζεις λοιπόν και άκου την θεωρία μου. Το σύμπαν είχε αρχικά μια διάσταση. Δε μπορεί να γεννήθηκαν όλες οι διαστάσεις μαζί. Μία μία θα έγιναν.Όλα έχουν μια σειρά, αλλιώς δεν θα χρειαζόμαστε αριθμούς. Το σύμπαν λοιπόν ήταν κάπως στριμωγμένο και άρχισε να φουσκώνει και να ξεφουσκώνει όπως κάθε στριμωγμένος άνθρωπος.

(VI) Μια “πρώτη φορά” πριν από καιρό

Σταμάτησε να βρέχει. Η γάτα στο περβάζι του παράθυρου με κοιτάζει με θράσος, τα πόδια της είναι λασπωμένα, παρατηρώ την λερωμένη πορεία τους στον μουσαμά που σκεπάζει το τραπεζάκι της αυλής, θεωρεί υποχρέωσή μου να την απαλλάξω από το υγρό της μαρτύριο. «Είσαι βρώμικη». Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σκύψω από το περβάζι και να της στρώσω ένα στεγνό χαλάκι στην καρέκλα. Κούρνιασε ανικανοποίητη από την χειρονομία μου. «Αν αφήσω ανοιχτό το παράθυρο θα περάσει το δικό της».

(V) Η ψαρόσουπα

Μέσα σε τριάντα πέντε χρόνια η Δέσποινα είχε κάνει όσα μια γυναίκα επιθυμεί η «πρέπει», αλλά με ανάποδη σειρά. Γέννησε την Μαιρούλα, παντρεύτηκε τον Τάσο, ταξίδεψε, πήρε το πτυχίο της Καλώς Τεχνών ανακάλυψε το σώμα της. Εγώ την γνώρισα μικρή, πόσο να ήμασταν; Εννιά; Δέκα; Στο κατηχητικό. Ο άντρας της την γνώρισε στον «Ρήγα Φεραίο». Σε μια διαδήλωση σχημάτιζαν αλυσίδα και κρατιόντουσαν από το χέρι. Της το άφησε για να την γδύσει υπό τους ήχους ερωτικών συνθημάτων.

(IV) Η παρτιτούρα

Όταν πήραν τη νονά, έφυγαν και οι γειτόνισσες. Ο κύριος Χαρίτος είπε «πετάγομαι και γω μέχρι το σπίτι και επιστρέφω σύντομα. Θα φέρω κάτι να φάμε». Δεν είχαμε καταλάβει πως είχε μεσημεριάσει. Η μεγάλη Ολυμπιάδα τηλεφώνησε στη μάνα της να ταΐσει τα παιδιά. Η μικρή φώναξε την βοηθό της , της έδωσε οδηγίες για το κομμωτήριο, τα κλειδιά του σπιτιού και του αυτοκινήτου για να της φέρει ρούχα και μετά κάθισε στο πιάνο. Στερέωσε την παρτιτούρα με τα «άνθη λεμονιάς», ήταν η καλύτερη στο πρίμα βίστα.

(ΙΙΙ) – Η Λεμονιά

Αφού το «διαγώνισμα» με την Δέσποινα ακυρώθηκε ήταν ευκαιρία να αναπληρώσω το χαμένο μάθημα μουσικής. Η νονά είναι μια αξιοσέβαστη κυρία, χήρα στρατιωτικού, δασκάλα του πιάνου και ιδιοκτήτρια του μοναδικού ωδείου της περιοχής. Ο Θεός όπως λέει η ίδια δεν της έδωσε παιδιά, της αξίωσε όμως τρία βαφτιστήρια αν και όλοι στο χωριό γνωρίζουν πως έδωσε στο άντρα της ένα εξώγαμο παιδί.

(ΙΙ) Αμλετ

Ένας τρόπος να με πλησιάζει η Δέσποινα όταν τα τσουγκρίζαμε ήταν να μου αναθέτει καθήκοντα του άντρα της.

-Μπορείς να πάρεις την Μαίρη απ’ τα Αγγλικά όταν γυρνάς;
-Τι ώρα σχολάει;