(ΙΙΙ) – Η Λεμονιά

Αφού το «διαγώνισμα» με την Δέσποινα ακυρώθηκε ήταν ευκαιρία να αναπληρώσω το χαμένο μάθημα μουσικής. Η νονά είναι μια αξιοσέβαστη κυρία, χήρα στρατιωτικού, δασκάλα του πιάνου και ιδιοκτήτρια του μοναδικού ωδείου της περιοχής. Ο Θεός όπως λέει η ίδια δεν της έδωσε παιδιά, της αξίωσε όμως τρία βαφτιστήρια αν και όλοι στο χωριό γνωρίζουν πως έδωσε στο άντρα της ένα εξώγαμο παιδί.

Εγώ είμαι το τρίτο βαφτιστήρι, τα άλλα δύο είναι κορίτσια. Μας βάφτισε και τα τρία παιδιά μέσα σε ένα καλοκαίρι όταν της απέκλεισαν οριστικά την πιθανότητα να γίνει μητέρα . Δεν είναι σύμπτωση πως τα κορίτσια έχουν το ίδιο όνομα «Ολυμπιάδα» και πως ο μακαρίτης, ενδέκατος ολυμπιονίκης στα νιάτα του, πάσχισε να γίνω Ολυμπιακός αντί για Πανηλειακός. Μας βάφτισε όταν γύρισε από τους Ολυμπιακούς αγώνες στους οποίους ο σύζυγος ήταν συνοδός της ομάδας σκοποβολής . Και η νονά Ολυμπιακός είναι φυσικά αλλά έχει μια μανία με το κίτρινο, για την ακρίβεια το λεμονί. Μεταξύ μας την λέγαμε Λεμονιά και όταν μας μάλωνε Ξυνή

Ο κήπος της έχει μόνο λεμονιές, η κολώνια της έχει το άρωμα λεμονιού, τα ρούχα της έχουν όλες τις δυνατές αποχρώσεις από τον άγουρο έως τον ώριμο ξυνό καρπό , μαγειρεύει εξαιρετικό λεμονάτο κρέας και δεν λείπει ποτέ από τα καλοκαιρινά της κεράσματά της η σπιτίσια λεμονάδα.

Είμαι το μόνο βαφτιστήρι που δεν αξιώθηκε να μάθει πιάνο. Ξεκίνησα αλλά δεν τα πήγα καλά με τις συγχορδίες, αφιέρωνα τον χρόνο μου να καταλάβω της μαθηματικές τους αναλογίες, αλλά με το μολύβι όπως καταλαβαίνεται εξασκούνται μόνο τρία δάχτυλα. Μου άρεσε πάρα πολύ να την ακούω όμως να παίζει ή να κάνει μάθημα στις Ολυμπιάδες. Για να πω την αλήθεια με γοήτευαν τα χέρια τους πάνω στα πλήκτρα και η κίνηση της γάμπας πάνω στο πεντάλ.

Η νονά το κατάλαβε και άλλαξε την ώρα των μαθημάτων μας, «είσαστε πνευματικά αδέλφια αγαπητό μου παιδί και μερικά πράγματα είναι ανεπίτρεπτα για εσάς», εμείς όμως είχαμε ήδη προλάβει να ανακαλύψουμε το πρώτο μας σεξουαλικό παιχνίδι, τους γιατρούς και νοσοκόμες. Προσπάθησα πάρα πολύ να έχω τον ρόλο του ασθενούς αλλά δεν τα κατάφερα, ήμουν πάντα ο γιατρός και οι Ολυμπιάδες εναλλάσσονταν στον ρόλο της βοηθού νοσοκόμας και της άρρωστης. Στο τέλος έφτασα να τους κάνω όσο πιο επώδυνες «ενέσεις» μπορούσα μήπως και αποφασίσουν από εκδίκηση να με βάλουν και να μου ανταποδώσουν την «θεραπεία» , αλλά τελικά αυτό είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Αποφάσισαν να αφήσουν το «ιατρείο» και να ανοίξουν κομμωτήριο, στο οποίο φυσικά δεν είχα θέση αν και μου ζήτησαν επίμονα να παίξω τον πελάτη. Δεν σφάξανε.

Τελικά η μεγάλη Ολυμπιάδα έγινε οδοντογιατρός και η μικρή κομμώτρια. Καμιά από τις δύο δεν πήρε το δίπλωμά της στο πιάνο και καμιά από τις δύο δεν παντρεύτηκα όπως είχα υποσχεθεί στο παιδικό ιατρείο. Είμαι όμως πελάτης και των δύο. Ήταν γραφτό να μην ασχοληθούν με κανένα σημείο του σώματός μου κάτω από τον λαιμό. Η απογοήτευση της νονάς για την μουσική παιδεία των πνευματικών της απογόνων έχει μετριαστεί από το γεγονός ότι στα τριάντα μου αποφάσισα να συνεχίσω η καλύτερα να ξαναρχίσω τα μαθήματα πιάνου. Υπό τον όρο εβδομάδα παρά εβδομάδα να ελέγχει η ίδια την πρόοδο μου, ανέθεσε την διδασκαλία μου σε μια ωραιότατη και νεότατη πρώην μαθήτριά τη,ς με το αισθησιακό όνομα «Όλια», το οποίο δεν με ενδιαφέρει από πού βγαίνει, αρκεί που μου δίνεται η ευκαιρία να το προφέρω καθώς διορθώνει την θέση του καρπού μου αναδεικνύοντας τον σε εξαιρετικά ευαίσθητο δέκτη.

Υποπτεύομαι ότι η νονά Λεμονιά γνωρίζει καλά πως η όποια πρόοδος μου σχετίζεται με την παρουσία μιας γοητευτικής γυναίκας δίπλα μου. Ίσως και να έχει μετανιώσει που είχε αποφασίσει να διακόψει την συνδιδασκαλία μου με τις μικρές Ολυμπιάδες.

Όταν οι λεμονιές είναι ανθισμένες, καθώς διασχίζεις τον πλακόστρωτο διάδρομο από την αυλόπορτα μέχρι την εξώπορτα το άρωμά τους λειτουργεί σαν την αναισθητική ένεση του οδοντογιατρού. Μου ανοίγει η ίδια με ένα χαμόγελο που νομίζω ότι έχει κίτρινο χρώμα. Μέχρι να φτάσουμε στο δωμάτιο του πιάνου έχει πάρει το αυστηρό της ύφος. Δεν την έχω δει ποτέ να χαμογελάει σε αυτό το δωμάτιο αν και έχω παρατηρήσει πολλές φορές στα μάτια της την προσπάθεια να μη γίνει απόλυτα εμφανής η ικανοποίησή της για την πρόοδό μου.

-Ξέρω ότι δεν έχεις μελετήσει. Το καταλαβαίνω από τον τρόπο που κρατάς τις παρτιτούρες. Μελέτησε λίγο σε παρακαλώ πριν αρχίσουμε. Προσποιήσου πως δεν είμαι παρούσα.

Και κάθεται στην πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο που βλέπει στην πίσω αυλή. Έχει το κεφάλι στραμμένο προς το φως, κάνει πως δεν βλέπει αλλά νιώθω καλά πως γνωρίζει με πιο δάχτυλο αγγίζω κάθε πλήκτρο. Η δακτυλοθεσία είναι μόνιμο σημείο προστριβής μας αφού επιμένω να χρησιμοποιώ εκείνη που εγώ θεωρώ σωστή ή για να λέμε την αλήθεια λιγότερο επώδυνη

-Σου έχω επαναλάβει πως δεν με ενδιαφέρουν οι απόψεις σου σε θέματα τα οποία έχεις μελετήσει ελάχιστα. Γνωρίζεις αντίθετα, ότι ενδιαφέρομαι πάρα πολύ για κάθε λέξη που αφορά το γνωστικό σου αντικείμενο. Τα δάκτυλά σου δεν γνωρίζουν την θέση τους στο κλαβιέ και αυτό είναι εξ ίσου άστοχο με το μυαλό ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζει την θέση του σε αυτόν τον κόσμο. Δεν θα μπορέσει ποτέ να την αλλάξει. Και την θέση του και τον κόσμο, για να μην ξεχνάμε και τις επαναστικές σου ιδέες οι οποίες με βρίσκουν παντελώς ασύμφωνη. Είμαι βέβαιη πως είσαι αυστηρός με τους μαθητές σου οι οποίοι δεν ακολουθούν τις υποδείξεις τους κανόνες και τους νόμους που τους διδάσκεις. Δεν είσαι όμως καθόλου αυστηρός με τον εαυτό σου. Πρέπει να αναρωτηθείς ποιον αδικεί αυτή η στάση σου. Εσένα ή τους μαθητές σου; Ήρθε η Δέσποινα με την κόρη της πριν λίγο από εδώ.

Το είπε και αυτό κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο. Σταμάτησα να παίζω.

-Γιατί σταμάτησες; Από την αντίδρασή σου επιβεβαιώνονται οι υποψίες και οι φόβοι που μου δημιουργήθηκαν κατά την συζήτηση που είχα μαζί της. Σχετίζεσθε, έτσι δεν είναι;

Με κοίταξε στα μάτια.

-Σχετίζεσθε. Παίξε χωριστά δεξί και αριστερό χέρι. Τα πρώτα δέκα μέτρα. Να σε ακούω να μετράς. Η γυναίκα αυτή είναι για σένα σαν το κλειδί του φα, σε μπερδεύει και σε παιδεύει, είσαι ταραγμένος, αγνόησες την παύση τετάρτου. Σου έχω επαναλάβει πως οι παύσεις χρωματίζουν. Το ίδιο ακριβώς είσαι και εσύ για την γυναίκα αυτή, μία παύση τετάρτου.

-Νονά έλεος.

-Αν το επιθυμείς μπορούμε να διακόψουμε.

-Το επιθυμώ.

-Πολύ καλά λοιπόν αφού προτιμάς την σιωπή από την μουσική

-Η σιωπή είναι μουσική που επαληθεύεται.

-Η ορθή φράση είναι «η Μουσική είναι σιωπή που επαληθεύεται» και ανήκει εις τον Φίλιπ Ροθ. Και επί τη ευκαιρία θα σε παρακαλέσω αν σου είναι εύκολο να μου αγοράσεις το τελευταίο του βιβλίο την επόμενη φορά που θα έρθεις.

-Θα πάω τώρα, τα βιβλιοπωλεία είναι ανοιχτά και χρειάζομαι λίγο αέρα.

-Σε ευχαριστώ. Χρήματα έχει στο γνωστό μέρος. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις το αυτοκίνητό μου, καλό είναι να κινείται ενίοτε όπως μου έχεις υποδείξει.

Στον δρόμο σκεφτόμουν ότι δεν είναι αλήθεια αυτό που λένε πως ο κόσμος είναι μικρός. Η αλήθεια είναι πως οι μικρές σε πιθανότητα συμπτώσεις χωράνε ακόμα και σε μια μικρή κλίμακα χρόνου.

Όταν γύρισα με το βιβλίο η νονά είχε αποκοιμηθεί στην πολυθρόνα. Έκλεισα το πιάνο, άναψα το λαμπατέρ γιατί δεν της αρέσει να ξυπνάει στο σκοτάδι, σε λίγο θα νύχτωνε και έκλεισα προσεκτικά την εξώπορτα. Αυτές ήταν οι τελευταίες κουβέντες που ανταλλάξαμε. Την τελευταία φορά που την είδα καθόταν στην ίδια πολυθρόνα.

Όταν έφτασα σπίτι μετά το τηλεφώνημα της μικρής Ολυμπιάδας «Έλα γρήγορα στην νονά» ήξερα τι θα βρω. Η εξώπορτα ήταν ανοιχτή, η μεγάλη καθόταν στο σκαλοπάτι με ένα μαντήλι στο χέρι, κόσμος μπαινόβγαινε. Ο κύριος Χαρίτος γιατρός και παιδικός της φίλος αρνήθηκε να υπογράψει το πιστοποιητικό.

Σαν να το περίμενε, είχε πάνω στο γραφείο της έναν φάκελο με ετικέτα. Προσωπικά έγγραφα – εκκρεμότητες. Η «μικρή» ήρθε και μας βρήκε στην αυλή, κάτω από τις λεμονιές καπνίζαμε σιωπηλοί η «μεγάλη» ο κύριος Χαρίτος κι εγώ.

-Μέσα στον φάκελο είχε αυτό.
Δεν το έδωσε σε κάποιον συγκεκριμένα, απλώς τέντωσε το χέρι της. Ήταν παρτιτούρες φυλαγμένες σε μια διπλή κόλλα αναφοράς. Απ’ έξω με καλλιτεχνικά γράμματα είχε γράψει: «Άνθη Λεμονιάς. Σονάτα για πιάνο. Έργο αφιερωμένο στα βαφτιστήρια μου, Ολυμπιάδα, Ολυμπιάδα, Βασίλη, την κόρη του άνδρα μου Δέσποινα και την εγγονή του Μαιρούλα»

Συνεχίζεται…