(V) Η ψαρόσουπα

Μέσα σε τριάντα πέντε χρόνια η Δέσποινα είχε κάνει όσα μια γυναίκα επιθυμεί η «πρέπει», αλλά με ανάποδη σειρά. Γέννησε την Μαιρούλα, παντρεύτηκε τον Τάσο, ταξίδεψε, πήρε το πτυχίο της Καλώς Τεχνών ανακάλυψε το σώμα της. Εγώ την γνώρισα μικρή, πόσο να ήμασταν; Εννιά; Δέκα; Στο κατηχητικό. Ο άντρας της την γνώρισε στον «Ρήγα Φεραίο». Σε μια διαδήλωση σχημάτιζαν αλυσίδα και κρατιόντουσαν από το χέρι. Της το άφησε για να την γδύσει υπό τους ήχους ερωτικών συνθημάτων. Την ξανασυνάντησα στα πρόθυρα υποβόσκουσας υστερίας όταν έφυγαν οικογενειακώς από την πρωτεύουσα για να σώσουν τον γάμο τους – ο άντρας της είχε φιλενάδα- και έχτισαν το σπίτι στο χωριό. Τι σπίτι δηλαδή, έπαυλη κανονική. Αγόρασαν και το διπλανό κτήμα που τελείωνε στις καλαμιές δίπλα στο ποτιστικό κανάλι. Κάθε βράδυ τα βατράχια κάνανε πάρτι. Είχε μέσα και ένα πέτρινο χτίσμα, κάτι σαν αποθήκη, που η Δέσποινα το μετέτρεψε σε εργαστήριο ζωγραφικής. Εκεί είχε κρυφτεί η Μαιρούλα σε έναν μεγάλο τους καυγά. Όλο το χωριό είχε βγει νυχτιάτικα να την ψάχνει. Μετά από αυτό το οικογενειακό σοκ ο Τάσος και η Δέσποινα αποφάσισαν να κάνουν μορατόριουμ. Μετά το τέλος ακριβώς αυτών των ειρηνικών διαπραγματεύσεων άρχισαν οι δικές μας ερωτικές διαπραγματεύσεις. Η συνθήκη «υπογράφτηκε» μέσα στο ίδιο εργαστήριο. Μετά μείναμε σιωπηλοί αγκαλιά και ακούγαμε τα βατράχια. Ώρες ώρες σκέφτομαι πως η σχέση μας είναι, από τη μεριά της, σχέση εκδίκησης. Αλλά και γιατί όχι από την μεριά μου;

-Και γιατί όχι από την μεριά σου; Εσύ δεν υπακούς στον τρίτο νόμο του Νεύτωνα; Ίσως η ιδέα του να είναι αποτέλεσμα μελέτης της φύσης των ανθρώπων. Οι δυνάμεις εμφανίζονται σε ζεύγη. Καλά δεν τα λέω; Δεν είμαι καλή μαθήτρια;

-Θα σταματήσω να σου μαθαίνω φυσική.

-Δεν με πειράζει, αρκεί να συνεχίσεις να με πηδάς.

Το είχε πει πιο εκλεπτυσμένα αλλά πρόλαβε να με διδάξει με την σειρά της, με τον ίδιο τρόπο που ο Σεζάν δίδασκε τους μαθητές του να βλέπουν τον κόσμο σαν ένα σύνολο από τρίγωνα και κύκλους, να «ακούω» τα πάντα ειπωμένα με τις πιο απλές λέξεις. Δεν θυμάμαι πάντως να χρησιμοποίησε την λέξη «πηδάς», έτσι μεταφράστηκε στο μυαλό μου. Όπως μια άλλη φορά όταν ηρέμησε η ανάσα της και χαλάρωσε το σώμα της μου είχε πει χωρίς να με «αφήσει» από το χέρι της, με το χαμόγελο σεξουαλικής ικανοποίησης «Είσαι το αλλού φακ παρκ μου» γελάσαμε, πλύθηκε, ντύθηκε, πήγε στο σπίτι της να μαγειρέψει, θύμωσα. Κάποια άλλη θα είχε πει «είσαι ο γαμιάς μου» θα είχε κάνει το ίδιο πράγμα και δεν θα ένιωθα άσχημα. Αναρωτιέμαι αν το είχε πει ποτέ και με ποιο τρόπο η Μάρω στον Σεφέρη. Ακόμα κι αν δεν του το είχε πει, θα ήθελε πολύ να την ακούσει να το λέει έτσι, «χυδαία», αλλιώς δεν θα της είχε γράψει στο γράμμα για το πόσο τον «καβλώνει».

Παρά λίγο να το πω αυτό όταν η μικρή Ολυμπιάδα ήρθε και κάθισε δίπλα μου στον καναπέ, έβγαλε τα παπούτσια της, ξάπλωσε και τέντωσε κουρασμένα γυμνά της πόδια πάνω στα δικά μου. Ευτυχώς χτύπησε το κουδούνι. Μπήκε ο κύριος Χαρίτος με τέσσερα μπωλ.

-Σας έφερα ψαρόσουπα, είπε και μπροστά στα γυμνά πόδια της μικρής έστριψε απότομα προς την κουζίνα. Η μεγάλη σηκώθηκε να βοηθήσει. Κάποιος έπρεπε να βoηθήσει κι εμένα.

-Θα φάμε στην κουζίνα; τόλμησα να πω.

-Κάτσε μέχρι να ετοιμάσουν. Σε ενοχλούν τα πόδια μου;

-Όχι καθόλου.

Χύθηκε λίγη λεμονάδα στα δάχτυλά της. Το σώμα της συσπάστηκε.

-Θες να πάρεις την λεμονάδα από τα δάχτυλά μου;

Δεν είπε “να σκουπίσεις”, “να πάρεις είπε”. Οι γάμπες της πλησίασαν στο σημείο ελέγχου της ανδρικής ευαισθησίας.

-Επικίνδυνα πράγματα ζητάς

-Το νιώθω είπε χαμογελώντας.

Μάλλον με το θανατικό και το πένθος η γενετήσιες ορμές αυξάνονται. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ευτυχώς εμφανίστηκε ο κύριος Χαρίτος.

-Ελάτε για φαγητό.

Βιαζόταν ή δεν πίστεψε ότι ακούσαμε;

-Ελάτε ελάτε.

Έπιασα τα πόδια της από τους αστραγάλους και τα έβαλα στο πάτωμα. Ατυχής κίνηση γιατί το κορμί της τεντώθηκε σε σχήμα τόξου το μπλουζάκι σηκώθηκε και αποκαλύφθηκε το χαμόγελο της κοιλιάς της. Σκέφτηκα να πάρω τηλέφωνο την Δέσποινα. Είχα πλέον μια καλή δικαιολογία για να παρακάμψω τον καυγά μας.

-Δεν θα πάρεις τηλέφωνο την Δέσποινα;

Με τον τρόπο που μίλησε, διέκρινα μια δόση φιλικής ειρωνείας, υποπτεύθηκα πως «γνώριζε» και η μικρή. Δεν αποκλείεται. Τα κομμωτήρια στην επαρχία είναι πρακτορεία ειδήσεων.

-Την πήρα.

-Θα έρθει;

-Θα έρθει.

Είπα ψέματα. Τώρα έπρεπε να τηλεφωνήσω οπωσδήποτε. Πήρα το κινητό και βγήκα στον κήπο.

-Μην αργήσεις, θα κρυώσει η σούπα. Είπε η μικρή χαμογελώντας πονηρά.

έχει κι άλλο…