(VI) Μια “πρώτη φορά” πριν από καιρό

Σταμάτησε να βρέχει. Η γάτα στο περβάζι του παράθυρου με κοιτάζει με θράσος, τα πόδια της είναι λασπωμένα, παρατηρώ την λερωμένη πορεία τους στον μουσαμά που σκεπάζει το τραπεζάκι της αυλής, θεωρεί υποχρέωσή μου να την απαλλάξω από το υγρό της μαρτύριο. «Είσαι βρώμικη». Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σκύψω από το περβάζι και να της στρώσω ένα στεγνό χαλάκι στην καρέκλα. Κούρνιασε ανικανοποίητη από την χειρονομία μου. «Αν αφήσω ανοιχτό το παράθυρο θα περάσει το δικό της».

Τακτοποίησα το βιβλίο στο ράφι με τα αστυνομικά μυθιστορήματα.Τελικά ο δολοφόνος δεν ήταν αυτός που υποπτευόμουν. Εκνευρίστηκα, έχασα και τον μεσημεριανό μου ύπνο.

Από την κουζίνα ακούστηκε ο φριχτός ήχος της σάρκας του κρεμμυδιού που ζεματίζεται σε καυτό λάδι, σε λίγο η μυρωδιά ορμήσει στο δωμάτιο. Σηκώθηκα και άνοιξα το παράθυρο. Υγρά δροσερά αρώματα ανακατεύτηκαν με τη ζεστή μυρωδιά απ’ το βρεγμένο χώμα, μπήκαν ορμητικά στο δωμάτιο μαζί με μικροσκοπικές λαμπερές διαθλάσεις βρεγμένων φύλλων. Από την μικρή πέργκολα ήχοι έσταζαν με ρυθμούς απρόβλεπτους.

Οι κραυγές των κρεμυδιών είχαν σταματήσει όταν μπήκα στη κουζίνα. Η γιαγιά έβραζε τώρα το θύμα της σε κάτι κόκκινο που κόχλαζε.

-Δεν ροχάλιζες

-Δεν κοιμήθηκα

- Είπα κι εγώ πως δεν ροχάλιζες.

Με έμμεσο τρόπο μου υπενθυμίζει όπως συνηθίζει κάθε φορά που ξυπνάω, πως πρέπει πάω σε μια κλινική ύπνου. Υποπτεύομαι στήνει αυτί έξω από την πόρτα μου όταν κοιμάμαι.

-Καλά πως κοιμάται μαζί σου;

-Δεν κοιμάται ποτέ μαζί μου. Τα βράδια κοιμάται με τον άντρα της

-Αυτό το ξέρω. Για τα μεσημέρια λέω.

-Α

Σίγουρα στήνει αυτί.

-Που πας; Σε λίγο θα φάμε.

-Φεύγω έχω μάθημα, έχω αργήσει .

-Ας αργήσεις λίγο.

-Σε λίγο θα έχω αργήσει πολύ.

Ψέματα δεν είχα μάθημα. Η μικρή Ολυμπιάδα με περίμενε στο κομμωτήριο να με κουρέψει. Και αυτό ψέματα ήταν. Δεν ήθελα να κουρευτώ, να με λούσει ήθελα. Το ένα ψέμα φέρνει τ’ άλλο. Αυτό είναι μια αλήθεια. Χρειάζομαι άλλη μία.

-Έλα αργά το μεσημέρι που κλείνω και είμαι μόνη. Έτσι μου είχε πει.

Τα ρυάκια στις άκρες του δρόμου δεν έχουν στερέψει. Πρέπει να σας πως την άλλη μία αλήθεια. Η μικρή Ολυμπιάδα ήταν η «πρώτη» μου φορά. Και εκείνης το ίδιο. Έτσι μου είχε πει τουλάχιστον. Περίμενα να δω ρυάκι το αίμα να κυλάει αλλά δεν είδα τίποτα. Το θυμάμαι ακόμα.

- Άμα τα κορίτσια τρώνε πολλά ξινά δεν έχει αίμα η παρθενιά. Αυτό το είχα ακούσει την γιαγιά να το λέει. Το δέχτηκα, με συνέφερε. Μπορεί και να έφταιγαν οι λεμονάδες της νονάς.

Δεν έγιναν και σπουδαία πράγματα εκείνο το απόγευμα, αλλά ήταν όμορφα, έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον. Μετά εγώ πέρασα στο πανεπιστήμιο και έφυγα στην Αθήνα. Χαθήκαμε. Δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ για αυτό, μόνο κάτι κλεφτιές ματιές αλλάζαμε όταν στην παρέα η συζήτηση ερχόταν στο σεξ. Αναρωτιόμουν δύο πράγματα. Αν εκείνο το βλέμμα σήμαινε «θυμάσαι;» και σε πιο αξιοθαύμαστο σημείο θα έχει φτάσει η τεχνική της. Η κίνησή της, ο εναλλασσόμενος ρυθμός της, είχε έναν μέχρι λαγνείας ερωτισμό.

Οι νοικοκυρές έχουν βγει στους δρόμους, σκουπίζουν τα νερά που έχουν εξαφανίσει κάθε βαθούλωμα στα πεζοδρόμια σχηματίζοντας ρηχές ευκλείδειες λιμνούλες. Οι γυναίκες προσπαθούν με πάθος να αποκαλύψουν το ανάγλυφο του κόσμου τους.

έχει και παρακάτω…