(Χ) Mια σάλπιγκα σε κεσεδάκι

Μία εβδομάδα περίμενα και το μήνυμα δεν ερχόταν. Έφτιαξα την βαλίτσα μου και έφυγα. Πέρασαν τρεις μέρες στο βουνό με βόλτες στη περιοχή γύρω από το καταφύγιο. Το βράδυ της τρίτης ημέρας ήρθε το μήνυμα της Δέσποινας. «Έφυγα από το σπίτι, είμαι στης Ελένης στην Αθήνα». Τα μάζεψα κι έφυγα.

Την συνάντησα στην Αθήνα, η Μαιρούλα ήταν στην κατασκήνωση. Πέρασε άλλη μια βδομάδα με δίωρες πρωινές συναντήσεις στις οποίες η μελαγχολία της διαδεχόταν τον εκνευρισμό. Δε μπορούσα να καταλάβω.Την ρώτησα γιατί βλεπόμαστε μόνο για δύο ώρες και γιατί δεν πάμε λίγες μέρες σε ένα νησί. Μου απάντησε πως δεν είχε όρεξη για διακοπές και πως τα απογεύματα συναντούσε τον Τάσο που βρισκόταν και αυτός στην Αθήνα για δουλειές. Ήμουν τόσο μπερδεμένος που δεν έδωσα σημασία στον παραλογισμό του πράγματος.

Η φίλη της που την φιλοξενούσε, μου πρότεινε να πάμε οι δυό μας το σαββατοκύριακο στον Πόρο. Δέχτηκα για να δω την αντίδρασή της Δέσποινας. «Να πάς» με προέτρεψε. «Πάσα με κάνει;» σκέφτηκα. Πήγα τελικά στον Πόρο με την φίλη της. Πριν φύγουμε με πήρε τηλέφωνο να μου πει πόσο ζηλεύει.

Στο ταξίδι αποδείχτηκε ότι με έκανε πάσα, η φιλη της «τα ήθελε» αλλά δεν έγινε τίποτα. Μαλακία μου. Την χειρότερη εκδίκηση να την περιμένεις από την γυναίκα που δεν πήδηξες ενώ το ήθελε σαν παλαβή. Ένα χρόνο μετά, στο σωστό τάιμινγκ, η Ελένη πληροφόρησε την Δέσποινα ότι «τότε στον Πόρο θυμάσαι; Ο δικός σου μου ρίχτηκε και εμένα». Όταν γυρίσαμε από τον Πόρο, η Δέσποινα συνέχιζε το ίδιο τροπάρι και αποφάσισα να φύγω. «Μη φύγεις, σε χρειάζομαι» έλεγε το μήνυμα.

Την συνάντησα στο μαιευτήριο. «Είμαι έγκυος. Είναι εξωμήτριο». Τώρα που τα ξαναθυμάμαι και ενώνω τα κομμάτια με καθαρό μυαλό καταλαβαίνω πως δεν είχε φύγει γιατί ήθελε να αφήσει τον άντρα της αλλά γιατί η «καθυστέρηση» την είχε ειδοποιήσει για πιθανή και αδικαιολόγητη για τον σύζυγο εγκυμοσύνη. Τρεις ημέρες μείναμε στο σπίτι ενός φίλου περιμένοντας μια απίθανη αποβολή. Κάθε πρωί μετράγαμε στο νοσοκομείο την χωριακή και γυρνάγαμε απελπισμένοι σπίτι. «Κλείσε το κινητό» ήταν το μόνο που της είχα ζητήσει «δώσε στην Μαιρούλα το σταθερό του φίλου μου». Τα βράδια η ελπίδα πως την επόμενη μέρα θα έχει γίνει το θαύμα την έκανε διαφορετική. Δεν έχω ξαναδει γυναίκα τόσο παθιασμένη με το σεξ. Πόναγε ανησυχούσε αλλά η κάβλα κάβλα και το πήδημα πήδημα. Εγώ τότε μπέρδευα την κάβλα με την αγάπη. Ίσως και εκείνη.

Το πρωί που ο γιατρός μας είπε πως τα περιθώρια τελείωσαν και πρέπει να γίνει η επέμβαση γιατί κινδύνευε η ζωή της έβαλε τα κλάματα. Ανάμεσα στα υστερικά αναφιλητά επαναλάμβανε. «Τον σκότωσα. Πως του το έκανα αυτό; Τι θα του πω; Τον σκότωσα γαμώτο» και άλλα τέτοια. Ήθελα να πω πως και μένα με σκότωνε αλλά ένιωθα ενοχές. Λίγες μέρες μετά θα ένιωθα και μαλάκας αλλά δε μπορούσα να πω τίποτα.

Την φίλησα πριν μπει στο χειρουργείο. Στο μπαρ περιμένοντας με πήραν τα δάκρυα. Η γκαρσόνα μου έφερε ένα ποτήρι νερό και μου είπε για να δώσει κοθράγιο στον εαυτό της «Μακάρι να με αγαπούσε και εμένα έτσι ένας άντρας. Να έβαζε τα κλάματα»

Μετά από απροσδιόριστο χρόνο ήρθε ο γιατρός, έκατσε δίπλα μου με συνωμοτικό ύφος λες και μου πάσαρε ναρκωτικά. Έσπρωξε προς το μέρος μου ένα κεσεδάκι από αυτά που βάζουνε το γιαούρτι. «Άνοιξε το» μου είπε. Τον κοίταξα καλά καλά και το άνοιξε αυτός. Μέσα ήταν το κομμάτι της σάλπιγγας που αφαίρεσε διογκωμένο υπερβολικά σε ένα σημείο» Πήγα να τον ρωτήσω αν αυτό το εξόγκωμα είναι το έμβρυο αλλά δεν τα κατάφερα. Άρχισε να λέει διάφορα ο χασάπης όπως «Αφαίρεσα όσο μικρότερο κομμάτι μπορούσα» και άλλα που δεν θυμάμαι.

Την άλλη μέρα, το απόγευμα η Δέσποινα ζήτησε να φύγουμε. Ο γιατρός έδωσε το εξιτήριο αφού τσέπωσε τρεισήμισι χιλιάδες ευρώ. Μας χαιρέτησε λέγοντας της «Πολύ καψούρης ο άντρας σου». Και που να ήξερε. Το βράδυ πονούσε και κοιμήθηκε στον καναπέ βλέποντας την τελετή έναρξης των ολυμπιακών αγώνων. Πρωί πρωί με ξύπνησε, τηλεφώνησε στον Τάσο και μου ζήτησε να την πάω σε ένα σημείο για να την παραλάβει. Την πήγα. Την ξαναείδα μετά από έναν μήνα. Με παίδεψε άλλα δυόμιση χρόνια.

Δε ξέρω αν συνεχίζεται.