Π ήγε να πει στη μάνα της – “πα να το πω στη μάνα μου” έτσι είπε και έφυγε τρέχοντας, ανεμίζοντας τα μαλλιά της – πως θα ερχόταν μαζί μας σινεμά. Μα δεν ήρθε. Ούτε την άλλη μέρα , ούτε την παρ’ άλλη. Σταμάτησε απ’ το σχολείο. Την πήρε η μάνα της στο υφαντήριο.
Την [...]
Αρχείο για την κατηγορία ‘Ιστορίες της οδού Κρήνης’
“Πα να το πω …”
Αναρτήθηκε στην κατηγορία: Ιστορίες της οδού Κρήνης, Παραμύθια για μεγάλους με ημερομηνία Οκτωβρίου 25, 2007 | 15 σχόλια »
Όχι Κώστας, “Κωστάκης”.
Αναρτήθηκε στην κατηγορία: Ιστορίες της οδού Κρήνης με ημερομηνία Οκτωβρίου 8, 2007 | 5 σχόλια »
Έλεγαν πως είχε κάποια αρρώστια αλλά εμένα δεν μου φαινόταν άρρωστος. Αντίθετα, ήταν πάντα χαμογελαστός καλοντυμένος και μύριζε όμορφα μα κάπως γυναικεία. Μου είχαν απαγορεύσει να ρωτάω τι αρρώστια έχει και τι φάρμακα παίρνει. Όταν ρωτούσα τους ίδιους, χαμογελούσαν και εγώ σκεφτόμουν : «Τι αρρώστια είναι αυτή που κάνει τους άλλους να χαμογελούν πονηρά;»
Το αρχοντικό του κύριου Πινότση
Αναρτήθηκε στην κατηγορία: Ιστορίες της οδού Κρήνης με ημερομηνία Σεπτεμβρίου 24, 2007 | 6 σχόλια »
Έτσι όπως είχα πάρει φόρα και έτρεχα θα έπεφτα στη θάλασσα. Eυτυχώς όταν βγήκα στην προκυμαία μια δυνατή ριπή αέρα μου έκοψε την φόρα και κατάφερα να σταματήσω λαχανιασμένος αλλά αξιοπρεπής εννιάχρονος στην άκρη της, κάνοντας πως σκύβω δήθεν για να χαζέψω τα ψάρια.
To Μίκυ Μάους
Αναρτήθηκε στην κατηγορία: Ιστορίες της οδού Κρήνης με ημερομηνία Σεπτεμβρίου 13, 2007 | 4 σχόλια »
Είχε βρέξει πολύ εκείνο το μεσημέρι. Το κατάλαβα όταν βγήκα στο δρόμο με την μάνα μου. Τα χρώματα είχαν ξεπλυθεί από την σκόνη και ήταν καθαρά, σχεδόν υγρά. Είχε κατεβάσει χώμα και πετρούλες που σχημάτιζαν σωρούς στις γωνίες και στη μέση του δρόμου. Στο κέντρο οι μεγαλύτερες, γύρω διάσπαρτες οι μικρές. Η οδός Κρήνης έμοιαζε [...]
Μπακαλιάρος σκορδαλιά
Αναρτήθηκε στην κατηγορία: Ιστορίες της οδού Κρήνης με ημερομηνία Ιουλίου 17, 2007 | 14 σχόλια »
Στη δεκαετία του εξήντα , το να συζείς αστεφάνωτος ήταν μεγάλη δουλειά, ήθελε κότσια. Κότσια και αγάπη. Ήταν βλέπεις που οι αριστεροί έπρεπε να είναι υποδείγματα ηθικής. Για να μη δυσφημείται το κόμμα δηλαδή , όχι τίποτα άλλο. Δεν τους έφτανε η πολιτική καταπίεση των «νικητών» είχαν και την ηθική καταπίεση των «ηττημένων».
Το «ατύχημα» στο Σχιστό και η σκάφη
Αναρτήθηκε στην κατηγορία: Ιστορίες της οδού Κρήνης με ημερομηνία Ιουλίου 10, 2007 | 19 σχόλια »
Ο Πάνος σκοτώθηκε με το μηχανάκι στο Σχιστό καθώς επέστρεφε από την βραδυνή βάρδια. Η τροχαία είπε πως ήταν ατύχημα. Ένα φορτηγό τον προσπερνούσε κανονικά. Ο Πάνος νυσταγμένος όπως ήταν, ήρθε πολύ αριστερά ακούμπησε το φορτηγό έχασε τον έλεγχο και έπεσε δεξιά σε ένα κολονάκι. Χτύπησε στο κεφάλι. Σκοτώθηκε επί τόπου. Έτσι είπε η αστυνομία. [...]
Οι κουρελούδες
Αναρτήθηκε στην κατηγορία: Ιστορίες της οδού Κρήνης με ημερομηνία Ιουλίου 2, 2007 | 9 σχόλια »
Μύρισε θάλασσα και φύκια όταν το λεωφορείο έστριψε δεξιά στον Σκαραμαγκά. Στη δεκαετία του εξήντα οι δυτικές συνοικίες δροσίζονταν στη παραλία του. Μετά μεγάλωσαν τα ναυπηγεία πιο γρήγορα από εμάς και φύγαμε από εκεί.
Ζηνοβία
Αναρτήθηκε στην κατηγορία: Ιστορίες της οδού Κρήνης με ημερομηνία Ιουνίου 28, 2007 | 15 σχόλια »
Στις αρχές του φθινοπώρου η οδός Κρήνης πλημμύριζε με άρωμα κρασιού. Τα βαρέλια έβγαιναν στους δρόμους για να πλυθούν και να ετοιμαστούν να δεχθούν τον καινούργιο μούστο. Οι εργάτες σήκωναν τα μπατζάκια πάνω από τους αδύνατους αστράγαλους και ξυπόλυτοι με την μάνικα και την βούρτσα στο χέρι έμπαιναν μέσα και τα έτριβαν να καθαρίσουν [...]
Το ξόρκι με τη σφουγγαρίστρα
Αναρτήθηκε στην κατηγορία: Ιστορίες της οδού Κρήνης με ημερομηνία Ιουνίου 22, 2007 | 5 σχόλια »
Ήμουνα σίγουρος πως αυτό που έβλεπα στο σκοτάδι κάτω από το παλιό σιδερένιο κρεβάτι της γιαγιάς μου ήταν ένα μικροσκοπικό σπιτάκι με φωτεινά παράθυρα. Χωρούσα να μπω κάτω από το κρεβάτι, αλλά δεν το έκανα. Όχι γιατί φοβόμουν, αλλά γιατί μου άρεσε να το κοιτάζω και να φαντάζομαι. «Μα τι σκύβεις συνέχεια κάτω από [...]
Το άλογο που έτρωγε κεφτεδάκια
Αναρτήθηκε στην κατηγορία: Ιστορίες της οδού Κρήνης με ημερομηνία Ιουνίου 20, 2007 | Leave a Comment »
Η μικρή αυλή του προσφυγικού στη Κοκκινιά είχε μεσοτοιχία με την διπλανή αυλή, και μια μεγάλη χαρουπιά ανάμεσα. Μια σιδερένια στριφογυριστή σκάλα οδηγούσε στη ταράτσα του παράνομου δωματίου-κουζίνα και στα κεραμίδια του προσφυγικού.
